ÇÎROKA LÊGERÎNA RASTÎYÊ
Nivîs; Karîna Osêyan
ÇÎROKA LÊGERÎNA RASTÎYÊ
ŞEV
Ez li ber pencereyê rûniştibûm.
Bajar li derve wek stêrkên dûrî têk çûn,
her tişt di tarîtiya xwe de digirt.
Di nav bêdengiyê de, hestek bêdeng hatiye ser min:
mirov ne tenê bi cîhanê re dijî,
lê bi xwe jî.
Her carî ku tu bi xwe re rûbirû bî,
tu hest dikî ku dijwarîya rastî li ser dilê te têkeve.
— Însan çima bê îsaf e?
Ev pirs wek stêrkek li ser ezmanê ketî bû,
û bêdengiya wê li min vegerî.
---
EZMAN
Min pencere vekir û li ezmanê bêdawî nêrî.
Her sirr li ezmanê xwe tê parastin—
ne bi deng, lê bi awayê ku hertişt bi xwe di nav bêdengiyê de tê.
Min dîsa pirs kir:
— Însan çima bê îsaf e?
Demek dirêj deng nehat.
Paşê, ne wek deng, lê wek têgihiştin:
— Xwedê mirov bêkêmahî afirandiye.
Ev peyv li dilê min ket,
lê hîn jî fam nakir min.
Ger ev rast be—
çima mirov êş dikişe?
---
TAV
Sibeh bi hêdî hat.
Ronahî li ser cîhanê belav bû, bê şert û bê daxwaz.
Min pirs kir:
— Însan çima bê îsaf e?
Tav bersiv da:
— Ji bo min, her însan yek e.
Ez germahiya xwe û ronahiya xwe diyar didim her kesî.
Dilê min lê digot:
Heke ev rast e, çima gelek jiyan hîn jî di tarîtiya xwe de dimînin?
Ronahî wek sibehê di nav xewnên min de tê,
her şev û her hîvê di nav hembêza wê de tê.
---
HÎV
Şev vegeriya.
Hîv bi ronahiya xwe ya nerm,
wek destê dayîkek li ser cîhanê rawestiyaye.
Min pirs kir:
— Însan çima bê îsaf e?
Wî got:
— Ez mirovan di hembêza xwe de dihejînim,
ji wan re lorikên bêdeng dibêjim.
Stêrk ji dûr ve dibiriqin,
wek hezkirinên jiyanê: tu dibînî, lê nikarî wan bigirî.
Hestek aram di nav dilê min de belav bû:
her kêfxweşî di nav êşê de tê,
û her êş di nav kêfxweşiyê de.
---
RASTIYA MIROVÎ
Wê rojê min ew dît.
Ne wek bûyerekî mezin,
lê wek kêliyek ku bêdeng tê û jiyana te diguherîne.
Em li kafeekê rûniştibûn.
Baran li derve diket.
“Tu pirr difikirî,” wê got.
“Belkî ez digerim,” min bersiv da.
“Çi?” wê pirs kir.
Min rawestam…
— Rastî.
Wê kenî—bi kenek ku hem şadî hebû, hem jî kêmekî keder.
Wek şevê ku di nav hestên min de tê,
û tu nikarî bêdengiya wê bigirî.
---
NÊZÎKBÛN
Roj derbas bûn.
Em nêzîk bûn—ne bi peyvên mezin,
lê bi kêliyên biçûk: meşek, kenek, bêdengiyek aram.
“Tu ditirsî,” wê got.
“Ji çi?” min pirs kir.
“Ji ku tu tenê bî.”
Min bersiv neda.
Çimkî ew rast dibêje.
Hestek aram li dilê min ket:
têkildariya rastiyê ne di peyvê de, lê di hêza navîn de tê.
---
ŞIKESTIN
Rojekê, her tişt guherî.
“Ez nikarim,” wê got.
“Çima?” min pirs kir.
“Çimkî ez xwe winda dikim.”
Ev peyv şikestîya min hatiye şikandin.
“Em dikarin bi hev re bimînin,” min got.
Wê serê xwe hejand:
“Carinan, hezkirin ew e ku tu bihêlî.”
Û wê çû.
Cîhan vala bû, lê hêza rastiyê di nav min de hebû.
---
TENÊTÎ
Piştî wê, cîhan vala bû.
Cihên ku me bi hev re çûn,
niha tenê bîranîn bûn.
Ez li ber pencereyê rûniştim.
— Ger ev rastî e… çima ew diêşe?
Bêdengiya ezmanê, stêrkên dûr, her hest di nav min de tê.
---
VEGERÎN
Dem derbas bû.
Ez vegerîyam nav xwe.
— Rastiya însan çî ye?
— Însan çima bê îsaf e?
Vê carê pirs guherî bû.
Ez amade bûm—ne tenê bibihîzim, lê qebûl bikim.
Rastî di nav hembêza êş û şadî de tê,
di rêya hest û ronahiyê de tê.
---
RONAHÎ
Min bi dilê xwe got:
— Îsa… bêja min rastî çiye?
Ne deng hat.
Ne peyv hat.
Lê ronahiyek di nav dilê min de belav bû—aram, kûr, bêdeng.
Û min fam kir:
Rastî huba Xwedê ye.
Her însan vê rastiyê bi awayê xwe dinêre.
---
RAZ
Rastî hêza ku te di êşê de naşikîne.
Rastî ronahî ye di nav tarîtiya xwe de.
Rastî mirinê jî dawî nîne—deriyê jîyana nû ye.
Îsa Mesîh rastî ye—ku xwe dide, bê şert.
---
DAWÎ
Niha ez dizanim:
Gava tu Xwedê digerî—tu rastî jiyanê tê.
Û gava tu rastî jiyanê tê—tu êdî qet winda nabî.
Û belkî…
însan ne bê îsaf e.
Lê ew di rêya lêgerîna rastiyê de
hest, êş û hêvî bi hev re têkildar dike.
---
"Min gelek xwestin ku îro vê çîrokê bi we re parve bikim."
Karîna Osêyan
Xelat
